Onderstaande bericht ontving ik van mijn 4 maanden oude zoon B.E.N..
"Lieve P.A.P.A.,
Sinds kort kan ik brabbelen, maar ik heb het idee dat je me niet begrijpt. Vandaar dit mailtje. Ik wil je namelijk vertellen dat ik me afvraag wie je bent. Je was er toen de moederkoek op was, je was er toen ik ziek was, je doet mijn poepluiers, geeft me een fles en houdt hele verhalen tegen me (waar ik overigens niks van begrijp).
Op zich vind ik dat allemaal prima en best leuk (ik doe mijn best om zoveel mogelijk te lachen, want ik geloof dat je dat belangrijk vindt). MAAR: vaak, heel vaak zie ik je het huis uitglippen in een (te) korte broek die vloekt bij je sokken en t-shirt. Je brabbelt dan iets van: 'P.A.P.A. moet trainen'.
Ik snap er niks van. Ik train de hele dag. Mijn buikspieren, mijn glimlach, mijn scheten, mijn taal, mijn handen, et cetera. Maar ik blijf gewoon thuis en ben niet uren weg.
Van M.A.M.A. begrijp ik dat deze rare periode bijna voorbij is. Dat je vaker thuis zult zijn. Dat je niet meer zes keer per week 'traint' op de meest rare tijdstippen.
Lieve P.A.P.A., namens mijzelf en M.A.M.A. wil ik je vragen om voorlopig niet meer dit soort gekke dingen te doen. Blijf gewoon lekker bij ons thuis. Ik zal extra veel lachen.
Veel liefs,
Je zoon B.E.N.
Laatste reacties