Gisterochtend vertrokken wij voor een niet al te lange tocht naar de 2 landen klettersteig in de buurt van Oberstdorf. Geen lange tocht zoals de afgelopen dagen, maar een korte moeilijke klimtocht. Via een mooi kronkelpad kwamen we aan bij het begin van de route. Spullen aan, nog even wat drinken en starten maar. Naast ons zat een Duits stel ontzettend te treuzelen en de jongen bleef maar rommelen met slingerbanden en extra carabiners. Rens en ik keken elkaar aan ‘wat doet ie moeilijk’ , tja een vooruitziende blik. 

Wij gingen het tweetal voor en de klettersteig was meteen moeilijk. Veel overhangen, rechte wand steil omhoog. Gaaf maar zwaar en pittig klimmen. Het Duitse stel haakte af binnen de eerste meters zagen wij nog net. Het was echt heftig en halverwege was een mooi plateau waar we bij konden komen van onze inspanningen. 

Daarna werd het nog lastiger en bij een passage waar we recht omhoog moesten bleef Rens steken. Verzuurde armen, geen grip aan de wand en te grote stappen zorgden ervoor dat hij niet voorbij dat cruciale punt kwam. Vlak erboven, John zocht dat we daar uit de route konden stappen en wij probeerden Rens ertoe te bewegen dat nog te proberen, maar hij zag het niet zitten. Nog even overleg en vervolgens pakte Rens resoluut zijn telefoon en belde de hulpdienst. Ze komen eraan en binnen een halfuur hoorden we de helikopter.


Rens was de hele tijd ontzettend rustig en toen de helikopter er was ging het ongelooflijk snel en daar hing hij ineens aan een touw onder de helikopter en weg was ie. 

Wij zijn vervolgens uit de route gestapt en konden achterom makkelijk op het topje komen waar de klettersteig zou eindigen. Rens was intussen afgezet door de helikopter en hij kwam al snel naar ons toe via het gewone wandelpad. 

Deze dag was heel bizar en in die heftige situatie hebben we dat met elkaar heel goed opgelost.