Dag 1 zit erop en het was meteen al een superdag. Een klimdag op zo’n 2500 meter in het ruige van de Dolomieten. Het was afwisselend bewolkt en zonnig. Hierdoor liepen we dan weer in de nevel dan weer met prachtig uitzicht op het dal en de omliggende bergtoppen.

Een mooi moment vandaag was dat we stonden te discussieren over hoe ver het naar beneden was over het randje. We keken naar het pad dat we 20 minuten daarvoor haden gelopen. Rens dacht 15 meter, ik 80. John mompelde iets van 50 meter en Arie vond het sowieso heel mooi en hem maakte het niet zoveel uit hoe hoog het was. Pas toen we terug waren in het hotel begrepen we hoe hilarisch dit moment was. Kijk naar de foto en je ziet dat we intussen nog een stuk hoger staan. De moraal van het verhaal is dat je gewoon niet moet vallen.

Vandaag was het hoogste punt 2642 meter, morgen willen we een langere tocht doen die ons boven de 3000 meter brengt. Toch weet je het nooit, want vandaag zijn we binnen 100 meter een andere route gaan doen dan we hadden bedacht van te voren …