Het begon drie jaar geleden. Ergens ver weg in mijn hoofd. 100km hardlopen: da's buitenaards. Dus dat wil ik. Misschien. Ooit. Een latente behoefte zeg maar. Voordat je daadwerkelijk besluit om 100km hard te lopen, heb je tijd nodig (en je omgeving ook).
L.E.N.
Maar laat ik beginnen bij het begin. Laat ik beginnen met L.E.N.. Hij was de malloot die met minus 15 graden in februari meetrainde. Hij was de sociaal gestoorde die tijdens de voorbereiding een vrijdagnacht meefietste. Hij was mijn Velofahrer tijdens de 100km (fietser in het Zwitsers). Door L.E.N. werd mijn deelname aan de 100km van Biel een geheel verzorgde reis. Ik werd thuis opgehaald, afgeleverd in Biel, in bed gestopt, uit bed gehaald, naar de start gebracht, onderweg gevoerd, voorzien van drankjes, mentale prikkels, tussentijden, bij de finish opgevangen, naar bed gebracht, de trap op geholpen, mijn vuile werd uitgehangen, gevoerd en terug naar huis gebracht.
Natuurlijk kun je een 100km in je eentje rennen. Maar geloof me: het is veel minder leuk (in de voorbereiding en tijdens de loop) en het is heerlijk als iemand voor je zorgt (ik heb de gewoonte om wat minder zorgzaam te worden naarmate de kilometers verstrijken). L.E.N. is een TOPPER!
Management samenvatting
Onderstaand een kort overzicht van datgene dat L.E.N. en mij het meeste is bijgebleven van de voorbereiding en de loop zelf:
Enkele statistieken waar we best trots op zijn:
- De geschiedenisboeken met alle uitslagen van de 100 van Biel gaan terug tot 1998. Van alle Nederlandse deelnemers hebben we de tweede tijd neergezet. Er was in 1998 één snellere Flachländer: Horst Hornig. Gezien zijn naam is het waarschijnlijk een vermomde Zwitser. Hij liep de 100km in circa 9:43 uur.
- We zijn drie Duitse Transalpine Run lopers van het afgelopen jaar tegenkomen. Een leuk weerzien! Nog leuker: alle drie gingen ze er als een speer vandoor. Tijdens de loop zaten zij alle drie voor ons. Één van hen zat op de halve marathon al 18 minuten voor (wist L.E.N. mij te vertellen). Uiteindelijk zijn ze alle drie achter ons gefinisht; twee deelnemers op ruim een uur en een deelnemer enkele minuten na ons. Zijn woorden (met een verbaasd Duits gezicht): 'He... was machst du denn schon hier!?'.
- Onderweg waren drie checkpoints (afsnijden mag niet) en hier werd je tijd gemeten. We zijn structureel per checkpoint ruim 100 plaatsen opgeschoven (naar boven....). Uiteindelijke 26e plaats in de categorie mannen 35. In het totaalklassement behoren we bij de snelste 10% van alle lopers. HATSJEE!
Wedstrijdverslag
Donderdagochtend zijn we aangekomen in Biel, Zwitserland. Deze dag stond in het teken van de startbescheiden ophalen, het lokaliseren van de start en vooral relaxen. Vrijdagochtend werd ik getrakteerd op een irritante koppijn, waarschijnlijk veroorzaakt omdat ik niet/nauwelijks kon slapen donderdagnacht. Vrijdag dus geen inlopen, geen actie. Vooral op bed liggen, goed eten, drinken en doen alsof je niet zenuwachtig bent. Gedurende de dag, na een stapeltje Paracemtamol, vertrok de Kopfschmerz.
20:00 uur vrijdagavond. Om 20:00 uur rijden we samen naar de start. Gelukkig vinden we een parkeerplaats dichtbij de finish, zodat we niet al te ver moeten strompelen na afloop.... Voordat we naar het startgebied gaan, doen we een laatste materiaal check. Alles wordt aan een gedegen onderzoek onderworpen: het voedsel, de fiets, de hardlooprugzak, de kleding. Alles moet perfect zijn!
Bij de start ontmoeten we drie Transalpine deelnemers van vorig jaar. Het is een klein wereldje! Tot 21:30 uur volgen regelmatig de 'zenuwplasjes'. Er valt niets te plassen, maar toch moeten we plassen. We willen plassen. We willen witte plas. We krijgen witte plas. Langzaam tikt de klik richting 21:40 uur en wordt het donkerder. Tijd voor afscheid. L.E.N. gaat met nog zo'n 200 fietsers (gokje) naar Lys. Hier wachten zij op hun lopers en gaat het samen verder. Gek gevoel. 'Dag L.E.N.'.
22:00 uur vrijdagavond. De start. Het wordt steeds donkerder in de stad. Het blijft warm (18 graden?). Daar sta je dan met zo'n 1.600-2.000 lopers. Een schot en daar ga je. 100km rennen schiet het door mijn kop. Niet aan denken. In plakjes verdelen is de tactiek. Anders komt er mentaal protest. Eerst maar eens naar L.E.N. toe rennen. Op naar de eerste 22km.
De eerste kilometers verlopen door de stad Biel en diverse nabij gelegen dorpjes. Het is overal groot feest! Het idee van de bewoners is simpel: jullie gaan rennen door de nacht, dan hebben wij een reden om een feestje te geven. De ene Festzelt na de andere volgt. Zelfs in de verlaten Zwitserse weilanden komen we supporters tegen. Soms helemaal alleen op een stoeltje. Met een stapel lege bierflessen naast zich. Beetje kijken naar die malloten.
Op 7km volgt de eerste klim van plusminus 2 kilometer. Het is direct een behoorlijk steile klim (terug naar z'n twee in de auto). Het loopt lekker. Het is nog druk om mij heen met andere lopers. Voel ik daar mijn rechter achillespees? Behoorlijk soepel kom ik boven, intussen kwebbel ik er lustig op los met diverse lopers om mij heen.
Na 2 uur en 12 minuten ontmoet ik L.E.N., direct hierna volgt de tweede klim van drie kilometer. Ik geeft mijn rugzak af aan L.E.N.; wat een lekker gevoel! Het wordt rustiger om ons heen. Het veld dunt uit. Ook hier hobbelen we zonder problemen omhoog. Intussen hebben we Biel en de dorpjes achter ons gelaten. Wat rest is een wolkenloze hemel vol met sterren en een indrukwekkende maan. Het parcours voert deels over asfalt en deels over karresporen.
Dan gaat het (bijna) mis. De verplegingspost op 35km vergeten we allebei niet snel. De afspraak is eenvoudig: L.E.N. rijdt een stukje vooruit naar de post, vult de flessen bij en haalt wat te eten. Ik ren voorbij, roep L.E.N. en dan weet hij dat ik voorbij ben. Niet dus. Ik ren voorbij en zie L.E.N.: 'Zie je zo!', roep ik vrolijk. Enige tijd later springt L.E.N. op zijn fiets en dan slaat zijn ketting vast. Geen beweging in de fiets te krijgen. Geen meter voor- of achteruit. Een bliksemsnelle reparatie volgt en vol gas vliegt L.E.N. naar voren. Intussen loop ik met een volle kop door: 'Waar is 'tie nou? Hij had er allang moeten zijn? Hij zal toch niet nog staan te wachten? Ik heb niks te eten bij me. Het is nog 70km! L.E.N. komt intussen Manuela (een TAR deelneemster) tegen. Zij zegt dat ik achter haar zit. L.E.N. vliegt weer terug. Uiteindelijk zit hij praktisch achterin het deelnemersveld. Ook L.E.N. krijgt een volle kop: 'Dit gaat niet goed! Waar zit die gozer nou? Hoe vind ik hem weer?'. Uiteindelijk bedenkt hij een plan: 'Eerst vijf minuten op dezelfde plek wachten. Als Jeroen dan niet voorbij komt, dan race ik naar de volgende verzorgingspost en dan wacht ik hem daar op.' En zo geschiedde: geen Jeroen, dus L.E.N. gaat vol gas vooruit, langs Manuela ('Jeroen zit echt achter me!'), hop naar voren. Na 10km gescheiden geweest te zijn, vinden we elkaar weer. Gelukkig. Rust in de kop.
Op 38,5km was de streeftijd 3:49 uur, werkelijk zaten we op 3:50 uur. Hij gaat lekker! Rond 45km komt er een kink in de (tijd)kabel. Ineens zitten we 4 minuten achter op schema! Geschokt pakken we het hoogteprofiel erbij: het zou hier toch 11km dalen zijn!? Niets blijkt minder waar: we bedenken de term 'Zwitsers vlak'. Vlak bestaat niet. Het gaat altijd omhoog en soms, heel soms naar beneden. Het is een Heuvelrugloop van de buiten categorie. Ik word hier niet blij van. Loop de benen uit mijn lijf, het gaat hartstikke lekker maar de bedachte 5:40m per kilometer is niet te halen. L.E.N. tovert een peptalk uit zijn fietstas. Hij vertelt mij dat hij Lance Armstrong heeft gesproken en heeft een kadootje van Lance voor me. L.E.N. geeft me het gele 'Livestrong' armbandje. Ik lach, doe het bandje om en ren vrolijk verder.
Op 56 km hebben we bedacht 5:33 uur. Het wordt 5:39 uur. Scheisse! Tussen km 55 en 65 scheiden de wegen van L.E.N. en mij weer. Hier volgt het moeilijk begaanbare 'Ho Chi Min' pad langs de Emmerdam. L.E.N. moet een eindje om en instrueert mij goed tempo te blijven lopen. We moeten tijd terugpakken. Ik ren alleen het Ho Chi Min pad op. Scheisse, een bospad is er royaal bij! Er kunnen geen twee voeten naast elkaar, het ligt bezaaid met boomwortels en keien. Het is stervensdonker en mijn koplamp vliegt wild heen en weer. Concentreren Renes! Langs de kant staan elke 100m lampjes om je de weg te wijzen. Klote dingen. Veel te veel licht; het verblind mij. Mijn wereld wordt nog kleiner dan dat 'tie al was: een halve meter voor mij. In de verte zie ik mensen. Ze wandelen, strompelen en hobbelen. Ik ram door. Vlieg als een wilde over het pad. Laaghangende takken slaan in mijn gezicht. Andere lopers hoor ik mopperen. Ik niet. Ik moet door. Het moet van L.E.N..
Achter me blijft een hardloper hangen. Ik verbaas me daar over, want niemand loopt hier schijnbaar mijn tempo. Deze meneer blijft trouw een meter achter me. Bij obstakels ga ik hem waarschuwen: 'Achtung!'. Hij herhaalt al mijn waarschuwingen braaf. Samen vliegen we verder. Van links naar rechts, springend, struikelend. Hij blijft als een vlieg plakken. Aan het einde van het pad wordt het begaanbaarder. De hardloper komt naast me lopen. Het is een Duitser en hij vertelt mij dat zijn lampje kapot was gegaan. Hij bedankt mij dat ik hem geholpen heb. Hij ziet eruit alsof ik hem gesloopt heb in plaats van geholpen (wat 15km voor de finish ook bleek toen ik hem sjokkend tegenkwam).
Intussen staat L.E.N. op de afgesproken plaats na het pad en krijgt een vreetaanval. Diverse kokosmakronen en repen worden veroberd. Leuk als je voor een ander zorgt, maar hij was even zichzelf vergeten. L.E.N. staat met nog zo'n 150 fietsers in het pikkedonker. Als renners uit het bos komen, zijn ze onherkenbaar voor hun fietsers. Hun koplampen verblinden de fietsers en niemand wordt herkend. In het voorbij gaan roepen lopers hun naam, zodat ze elkaar alsnog vinden.
Ik kom als een wilde man uit het bos gevlogen en neem dankbaar een applausje in ontvangst van de vele fietsers die opgesteld staan. 'Dat is een goed teken!' schiet er door mijn kop. Verderop zie ik L.E.N. staan en roep hem: 'Ga je mee L.E.N.?'. We moeten lachen; ik klets nog alsof ik net begonnen ben.
Het is 05:00 uur en het wordt licht. Heerlijk. In de nacht lopen heeft wel wat met al die dansende koplampjes en prachtige sterrenhemel, maar een beetje uitzicht geeft meer lucht (in je kop).
Rond 70km volgt de 'sleutelpassage'. L.E.N. en ik hebben verschillende ervaringsverhalen bestudeerd, het hoogteprofiel bekeken en zijn tot de conclusie gekomen dat je hier gemaakt of gebroken wordt. Er volgt een klim van 11km. Na deze klim volgen de laatste 20km naar de finish. Met goede moed beginnen we aan de klim. Het gaat lekker. L.E.N. zorgt voor een gelletje elk half uur/drie kwartier en probeert (soms met grof geweld) een performance reep bij me naar binnen te krijgen. Ik ren door. L.E.N. noemt me een halve Zwitser. Ik ren nog lekkerder door. Op 78km volgt het laatste deel van de klim. Het steilste deel van de klim. Een twee kilometer lange col van de buiten categorie. Net onder deze 'col' stopt L.E.N. bij de verzorgingspost om alles bij te vullen. Ik ren door, hij haalt me straks wel in.
Het gaat hier serieus omhoog! Haarspeld bochten. Flitsen van de Alpe d'Huez (althans een deel daarvan). Om mij heen zakt het tempo, soms tot wandelen. Dat prikkelt mij. Ik word fanatiek. Deze pukkel krijgt mij er niet onder! HATSJEE, ik ga als een trein. L.E.N. wil 'even gas geven' om mij weer in te halen. Hierover vertelde hij later: 'Ik wilde even vol gas geven om jou weer bij te halen. Dit soort steile klimmetjes vind ik geweldig, dus gaan! Mijn hartslagmeter vloog direct in het rood: dat was even werken!'. De sleutelpassage volbrengen wij met glans.
Op 76,6km hadden we 7:35 uur bedacht. Het werd 7:43 uur. Acht minuten achter op schema! Het moet niet gekker worden! Waar hebben we dat nou opgelopen? De tactiek wordt simpel: we hebben nog plusminus 20km te gaan, waaronder deels een afdaling. GAS EROP! Na 'de col' volgt een lange afdaling die relatief steil is. Ik verhoog het tempo naar 5:20m per kilometer en ga snel. Mijn bovenbenen zijn daar intussen niet blij mee. Ze beginnen pijn te doen. Met name mijn rechterbovenbeen begin een blok beton te worden. Tijdens het afdalen verbijt ik de pijn en zet ik mijn verstand uit (er beginnen stemmetjes te roepen dat ik het rustiger aan moet doen). Check hartslag: 151. Relatief laag (gezien de inspanning). Ik val dus niet dood neer. Doorgaan.
Tot 85km raas ik als een robot door, dan zeg ik tegen L.E.N.: 'Dit tempo ga ik niet tot de finish volhouden.'. Praktisch direct zakt mijn tempo weg. De tijdsachterstand is intussen teruggelopen tot 2:10 minuten. Maar vanaf hier krijg ik niet meer dan 6:10/6:20m per kilometer uit mijn benen geperst. Ineens besluit ik bij de laatste 2 verzorgingsposten te stoppen en zelf mijn eten en drinken te pakken. Tot dan toe deed L.E.N. dit. L.E.N. kijkt de eerste keer verbaasd en zwijgt. Hij ziet dat ik zo wil doorhobbelen. Geen eindsprint. Geen gelul om die laatste paar minuten goed te maken. Het is goed zo.
Het is rond 08:00 uur, 99km: we rennen Biel weer binnen. De stad ontwaakt, het is licht, maar het is nog rustig. Het is vroeg in de ochtend en ook de inwoners van Biel hebben een zware nacht achter de rug met al die bierfeesten. We zoeven de laatste kilometer weg, vlak voor de finish worden we gescheiden (het lijkt de Tour de France wel). Alleen ren ik over de finish. Blij. Moe. Trots. Een medaille. Daar is L.E.N. weer. Ineens zit er een hek tussen ons. Klopt niet. De hele tijd samen. Samen gedaan. Weg met dat klote hek! Eerst even zitten. Tering, mijn bovenbenen zijn van graniet! Samen met andere finishers hinken en schuifelen we door het finishgebied naar familie/vrienden/vrouw en kinderen. Ik schuifel naar L.E.N.: de afgelopen 10 uur was hij mijn vrouw, vader en vriend tegelijk.
Ik weet niet eens meer wat we tegen elkaar gezegd hebben. Volgens mij was het een eenvoudige handshake en een wederzijds compliment. Snel volgden de repen, het drinken en bellen naar huis.
Graag gedaan!
Zo'n acht maanden geleden vertelde je over je droom. Stukje rennen in Biel. Of ik "Velobegleiter" wil zijn? Ik kan me niet herinneren dat ik heb getwijfeld.
Het was een enerverende ervaring. Dank dat ik meemocht...
Bel je me als je weer wat geks gaat doen?? :-)
L.E.N., de gekke papa van C.A.L.E.B.
Geplaatst door: L.E.N. | 17 juni 2009 om 20:51
Wat een verhaal. Ik ben echt onder de indruk. En tijdens dé nacht werd ik toch al zeer nauwkeurig ingelicht door L.E.N. Zijn verhaal over de telefoon om 4 uur 's nachts was al zo duidelijk, maar jouw verslag voegt nog ff een dimensie toe. Ik neem mijn pet voor je af, liefste!
groetjes, Herco
Geplaatst door: Herco | 17 juni 2009 om 23:28
Wouw, mag ik je uitgever worden?
Geplaatst door: B.ert | 18 juni 2009 om 8:29
Wouw! Wat een verhaal, wat een story! De rillingen lopen over mijn lijf. Echt S.U.P.E.R.!!
Geplaatst door: Paul | 18 juni 2009 om 10:43
Jeetje wat een mooi verhaal zeg! ik zou hem idd maar een contract aanbieden B.E.R.T voordat iemand anders het doet ;)
Ook ik dacht 8 mnd geleden: wat verzin je nu weer...
Ik weet echter ook dat als je iets in je kop hebt heb je het niet in je kont!
Je hebt keihard gewerkt de afgelopen maanden ondanks dat het af en toe bijna onmogelijk was door onze kleine terror...
100 km rennen wie verzint het en wie haalt het....JIJ!!
Ik ben heel trots op je en erg benieuwd naar de volgende uitdaging!!
liefs
Geplaatst door: A.N.N | 18 juni 2009 om 21:46
Aan de Big J. een welgemeende knuffel, en oprechte complimenten voor L.E.N., ik ken echt niemand die meer dan 10 uur met je wil doorbrengen dus de streeftijden en dat hek aan het einde begrijp ik wel... Gewoon bruno-box bellen doet L.E.N. in zijn succesvolle evenement in Maarn ook...
Geplaatst door: PMC De Dijk | 19 juni 2009 om 0:00
Langzaam omhoog in mijn top 10 van helden .......
Geplaatst door: bokito | 19 juni 2009 om 10:15
Weer een loopje volbracht zou ik bijna zeggen......... Maar dat doe ik deze keer maar niet. Respect en bewondering, taaie rakker. Super. Enne, je weet wat er volgend jaar op t program staat. Kijk er nu al naar uit!!
Bambi
Geplaatst door: Bambi | 19 juni 2009 om 18:27
Hallo und Gratulation,
ich bin der oben erwähnte vermeintliche Schweizer: Horst Hornig, lebe in Den Haag und bin die 100 km von Biel bereits 5 (fünf) Mal gelaufen. Dein Bericht hat mit gut gefallen, keep on running, horst.
Geplaatst door: horsthornig | 11 oktober 2009 om 20:33