Soms is de oorlog ineens heel dichtbij

"Wil je die hond even weghalen?"

Donderdagochtend 8 mei 2008. 07:34 uur. Samen met je maatje onderweg. Het is loei zwaar, maar samen komen we er doorheen. Samen ploeteren we door het mulle zand. We wijken geen 2 meter van elkaars zijde. Zo zijn we getraind en zo trainen wij. We moeten samen aan het einde zien te komen. Het is al behoorlijk warm zo vroeg in de ochtend. Samen hijgen we door.

Ineens zijn we er. We kunnen even rustig aan doen. Eerst even wat drinken. Tering, wat is het al warm en wat is dat zand mul. Je zakt tot je enkels weg. Schoten. Schoten!? Elkaar snel opvolgende salvo's. Shit! Het zijn mitrailleur schoten. Ze komen uit een bosrand 100 meter bij ons vandaan. Geschreeuw en instructies klinken uit het bos. Nog meer schoten.

We kijken elkaar aan. Het klopt niet. De zon aan een strak blauwe hemel, we hebben zelfs veel wild gezien. Het lijkt allemaal zo vredig. De salvo's en de instructies houden even op. Dan begint de grond zachtjes te trillen, gevolgd door een zwaar gedreun. Ratelende rupsbanden. Shit! De cavalerie is gearriveerd. Tanks!

Het vredige tafreeltje is veranderd in een war-zone. Vier tanks rijden onze kant op uit de bosrand. De schoten beginnen weer. Geschreeuw. Shit! We rennen terug de zandbak in. Sneller dan de heenweg. Het gedreun en geratel wordt alleen maar harder. De grond verandert in een trilplaat. Nog harder rennen. Rechts doemt een tank op. Shit! We waaieren uit naar links, maar de tank komt snel dichterbij. Wat een teringherrie! Links duikt nog een tank op. En nog één en nog één. Ik merk dat ik sneller loop dan mijn maatje. Niks geen twee meter meer. Wegwezen!

Mijn maatje wordt aangehouden door één van de tanks. Een hoofd met helm en microfoon komt omhoog uit de tank. De overige drie tanks komen van de andere kant. Dit is het einde.

"Wil je die hond even weghalen?", vraagt het hoofd met de helm en microfoon. Huh? L.E.O. roept hond Max bij zich. Ik voeg me bij hem. Voordat ik er ben, is de tank al weer weggedenderd. Bezorgd vraag ik wat 'tie zei. "Wil je die hond even weghalen?", zegt L.E.O..

Voorzichtig zetten we ons weer in beweging. De overige drie tanks ratelen door. Ze zitten nu overal om ons heen. Ik ben het zat en schreeuw naar L.E.O. dat we hier als de sodemieter weg moeten. L.E.O. kan alleen maar lachen. Ik zet een sprint in en buig sterk af naar rechts. Naar het eerste beste bos. We laten het geweld van de tanks achter ons. Het schieten is opgehouden (denk ik, misschien was het tankgeweld wel alles overdonderend). We zijn vlak bij het bos. De grond begint weer te trillen. Shit! Daar zijn ze weer. We rennen verder richting bos en doen net alsof we dit heel gewoon vinden. Beetje rennen tussen de tanks en schietende soldaten. Een heuveltje; we duiken erachter en wachten tot de tanks voorbij gereden zijn. Ze rijden door! Pffff, hartslag terug naar normaal.

We rennen verder richting de grens van militair oefenterrein 'De Leusderheide'. Nog maar een metertje of 300. L.E.O. lacht nog steeds. We zijn niet opgepakt/dood gereden/neergeschoten/aangehouden. L.E.O. slaat me op de rug: "Als hazen slaan we op de vlucht. Geeft zo wel een extra dimensie, maar we zijn er uit". We willen elkaar een high five geven. Vlak voordat onze handen elkaar raken, kijken we tegelijkertijd naar rechts. Camouflage netten. Vrachtauto's. Voorraad. Jeeps en nog meer tanks. We trekken de high five terug. Shit! Een bivak. De rustige draf verandert weer in een sprint. Niemand wakker? Geen geschreeuw? Nog 150 meter en dan staan we op het 'veilige' fietspad. Achterom kijken. Niks. Iedereen is aan het schieten of rondracen in tanks. Nog 50 meter. Asfalt. Einde oorlog.

Wat een avontuur. Vanochtend had een normale bergtraining moeten worden. Idee was om in het 'wasbord' op het millitair oefenterrein de Leusderhei te trainen. Mag niet. Doen we wel. 'Het wasbord' is ooit bedacht door L.E.O. ter voorbereiding op de beklimming van de Mont Blanc. 'Het wasbord' is een grote zandbak. Ongeveer 2 km mulzand bestaande uit steile, elkaar snel opvolgende heuvels. 'Het wasbord' wordt gebruikt voor het bekwamen van tank-chauffeurs en is één van de laatste tests voor de Nederlandse commando's. Vlak voordat zij hun baret krijgen, moeten ze met volle bepakking door 'het wasbord'.

Een prima plek dus om te trainen voor de Transalpine. Vandaag was alles anders. Om 08:00 uur vanochtend hadden L.E.O. en ik al een heel leven achter de rug. Hardlopen is oorlog.

Waarschuwingsborden rondom de Leusderhei. Overdreven bezorgdheid van de regering vond ik altijd.

Leo in gestrekte draf aan de rand van het terrein.

Jeroen in gestrekte draf.

In de omgeving van het wasbord.

L.E.O. kijkt uit over het wasbord (rechts).

De rust verstoord. Links in het stof zie je nog wat tanks wegstuiven.

Veilig terug op het asfalt. Rechts het achterwerk van Max.

Comments

[Geplaatst door: bokito]

Ja ja ..... zeker nooit in dienst geweest
dan heb je die angst .... tijd dat je je plicht nog eens gaat vervullen voor volk en vaderland .

Edese hei 1982 dat waren nog eens bare tijden .....daarom is ons land nu zo sterk..

[Geplaatst door: A]

jeetje bokito ben jij al zo oud!!!

toen was ik 3 :)

[Geplaatst door: Bert]

Ga zo door, dan wil ik graag jullie boek uitgeven.

Succes verzekerd.

Ps: De Edese hei, 1983 dat waren nog eens bittere tijden. Afzien bij -25 graden. Hoeveel graden was het bij jullie?
Was jij toen al 4 :)

[Geplaatst door: Jeroen]

Praatjesmakers,
Volgende week zelfde plaats, zelfde tijd. Vergeet je helm niet (en hardloopschoenen).

[Geplaatst door: Leo]

Over 2 weken zijn we daar weer en bestellen we de Apaches, voor de afwisseling.