The world is outside Blog

De Montgó

De Montgó is de plaatselijk hoogste berg aan de Costa Blanca. 753 meter meet hij/zij.

Een echte wandelberg. Ideaal dus om op te rennen. Vorig jaar was dit zaadje al in mijn hoofd gepland, toen bereidde ik me voor op de 78km van de Swiss Alpine in Davos.

Toen niet gedaan. Het is 'maar' 753 meter, maar wel alleen maar klimmen. Niks horizontaal, niks herstellen.

Dit jaar is anders. 8 dagen lang moet ik straks berg op, berg af. Dus dan moet deze ene lukken. Toch...?

De wandelgids geeft aan 4,2 km lengte en totaal benodigde tijd van 4 tot 4,5 uur voor beklimming en afdaling. Uit ervaring weet ik dat Italiaanse en Zwitserse wandelgidsen altijd tijden aangeven die nauwelijks haalbaar zijn. Oostenrijkse wandeltijden zijn altijd makkellijk haalbaar. Hoe dat met Spaanse wandelgidsen zit, zal ik morgen beleven.

Zojuist even bij de 'start' gekeken en deze foto gemaakt. Het regent en waait vandaag. Morgen 6 uur op. 07.00 uur rennen, zodat het nog niet te heet is als ik onderweg ben. We gaan het beleven!

Debiele eenheid

Wat is dat toch? Gistermiddag zijn we aangekomen op Valencia airport voor een week vakantie. Zodra de 'stoelriemen vast' lampjes uit gaan, begint het. Onrust, 'hij' moet aan.

Wachten bij de bagage band. Iedereen doet mee. De debiele eenheid. Alle mobiele telefoons gaan aan. Net aangekomen op je vakantiebestemming. Heerlijk! Rust. Even geen gebel. Even niet bereikbaar zijn.

Niet voor de debiele eenheid. Ik heb 2,5 uur in het vliegtuig gezeten. Misschien heb ik wel iets gemist! Snel de mobiele telefoon aan.

Hoe lang is het geleden dat de debiele eenheid is ontstaan? 5 jaar? 10 jaar?

Ik doe niet mee. Ik ben debiel onbereikbaar. Alhoewel.... Is webloggen tijdens je vakantie niet debiel? Of is dat een nieuwe vorm van het ouderwetse kaartje? Een nieuwe debiele generatie is al weer geboren: de mobiele blogger.

Het is hier fantaaaaastisch!

Erg vervelend

Het leven van een hardloper gaat niet over rozen. De komende 7 dagen moet ik naar Javea, Spanje aan de Costa Blanca. Geen pretje in zo'n huis op een berg met airco, zwembad en twee badkamers. Geschikt voor zes personen en ik moet met Annika. Denk dat ik lekker in het huis rondjes ga rennen in de airco, anders komt het met trainen ook niet goed. Uiteraard zal ik vanuit Spanje mijn weblog updaten met trainings- en ontspanningsvoortgang.

Officiële mededeling

Dit bericht is bedoeld voor allen die ooit nog van plan zijn om mij één van onderstaande kritische vragen te stellen:

1. 'Waarom doe je dit?'
2. 'Wat jij doet, is niet gezond meer!'

Graag verwijs ik naar de categorie 'Mooie woorden' in de rechterkolom van deze weblog. Zie het citaat van Neil Young.

Ein neuer Stern am Laufhimmel

Ja en zo is het maar net! Zaterdag a.s. is de derde Rothaarsteiglauf van Winterberg naar Brilon (Hoch Sauerland). Een zware delegatie (in kilo's) reist morgen af om deel te nemen aan deze mooie panorama loop. Twee jaar geleden deed Rien als eerste en enige mee ter voorbereiding op zijn eerste Jungfrau marathon, maar dit jaar treden Bert, Egbert, Jeroen A, Leo et moi in zijn voetsporen. Rien gaat overigens ook weer mee, aangezien hij helemaal hersteld is van de Wenen marathon (hoopt 'tie...).

De heren nemen allemaal de 26km voor hun rekening, ik ga voor de 16km aangezien de Eemmeerloop nog in de benen zit. En ik heb Leo beloofd om heel te blijven, dus even rustig herstellen.

The world is outside!

Zo is het toch? Buiten gebeurt het. Buiten voel je dat je leeft. Buiten is frisse lucht (locatie afhankelijk). Buiten spelen is leuker dan binnen. Deze weblog vind je vanaf nu dan ook via: www.theworldisoutside.nl (.com mag ook).

Onderstaand filmje onderstreept dat toch maar weer. Beloof me dat je minimaal 1 minuut kijkt. En kijk wat er met je (stemming) gebeurt. En zeg nou eerlijk; het was gewoon een lekker wijf.

Eemmeerloop 2008 - 50km

Rondom het pittoreske haventje van Spakenburg werd afgelopen zaterdag voor de 24e keer de Eemmeerloop georganiseerd door trimvereniging Quo Vadis. De Eemmeerloop is Nederlands oudste, nog bestaande landschapsloop.

De loop is een ronde van exact 50 km en start in het centrum van Spakenburg. De route voert van de provincie Utrecht door natuurgebied de Arkervaart naar de provincie Gelderland. Vervolgens via de Nijkerker sluizen naar de provincie Flevoland richting de Stichtse brug naar de provincie Noord-Holland om via de Eempolder uiteindelijk weer in de provincie Utrecht terug te keren.

De Eemmeerloop kan op verschillende manieren worden afgelegd. Als estafette, een team bestaat uit vijf lopers/loopsters van wie een ieder ca. 10 km loopt. Als duo, waarbij twee lopers elk 25 km overbruggen. Of als sololoper, die in hun eentje de 50 km overbruggen.

Ik heb deelgenomen als sololoper. ' Je bent niet zo goed getraind als vorig jaar he?' waren de bemoedigende woorden van veel mensen om mij heen de afgelopen week. Het weer zat ook niet echt mee; regen en veel wind. MAAR: uiteindelijk de wedstrijd goed uitgelopen in een verdienstelijke tijd van 4 uur en 40 minuten. Dit is een gemiddelde van 5.34 minuten per kilometer. En uiteindelijk een 10e plaats in mijn categorie (<40 jaar).

Overigens was dit niet mogelijk geweest zonder de ondersteuning van maat Hein. Hij heeft het hele klerestuk meegefietst met een rugzak vol met voer en drank. Hein heeft me bovendien zoveel mogelijk uit de wind gehouden door schuin voor me te fietsen. Rond de 40 km kwam er een mentale dip; simpelweg geen zin meer. Maar Hein wist me richting de 45 en uiteindelijk de 50 km te kletsen. Hulde!

Verder valt er eigenlijk niet zoveel spannends te vertellen over deze loop; de omgeving is saai en het is een eind lopen..... Op naar Winterberg volgende week: hardlopen in een inspirerende (bergachtige) omgeving!

Bijpraten en de Eemmeerloop

Het was even een paar dagen stil, maar dat betekent niet dat ik niks gedaan heb hè!? De afgelopen pinksterdagen heerlijk getraind en ge-relaxed in Winterberg. Afgelopen maandag mijn eerste bergtraining volbracht van 30 km. Ben 3 uur en 15 minuten onderweg geweest. Het duurt daar allemaal net wat langer.....

Verder zal ik zaterdag aanstaande verschijnen aan de start bij de Eemmeerloop in Spakenburg. Op het programma staat 50 km. Gelukkig is het daar vlak, al moet je wel uitkijken op het parcours dat je niet over een paling uitglijdt. Dit jaar kan ik weer rekenen op de begeleiding van Hein 'Pijn Is Fijn'. Hij zal meefietsen en zorgdragen voor de nodige geestelijke en lichamelijke ondersteuning. Een essentieel onderdeel, aangezien het een estafette-evenement is en dus de verzorging onderweg minimaal is.

In verband met dit avontuur zal ik het deze week rustig aan doen met trainen. Onderstaand wat mooie plaatjes (vind ik) tijdens mijn trainingen in het Hoch Sauerland.

 

Soms is de oorlog ineens heel dichtbij

"Wil je die hond even weghalen?"

Donderdagochtend 8 mei 2008. 07:34 uur. Samen met je maatje onderweg. Het is loei zwaar, maar samen komen we er doorheen. Samen ploeteren we door het mulle zand. We wijken geen 2 meter van elkaars zijde. Zo zijn we getraind en zo trainen wij. We moeten samen aan het einde zien te komen. Het is al behoorlijk warm zo vroeg in de ochtend. Samen hijgen we door.

Ineens zijn we er. We kunnen even rustig aan doen. Eerst even wat drinken. Tering, wat is het al warm en wat is dat zand mul. Je zakt tot je enkels weg. Schoten. Schoten!? Elkaar snel opvolgende salvo's. Shit! Het zijn mitrailleur schoten. Ze komen uit een bosrand 100 meter bij ons vandaan. Geschreeuw en instructies klinken uit het bos. Nog meer schoten.

We kijken elkaar aan. Het klopt niet. De zon aan een strak blauwe hemel, we hebben zelfs veel wild gezien. Het lijkt allemaal zo vredig. De salvo's en de instructies houden even op. Dan begint de grond zachtjes te trillen, gevolgd door een zwaar gedreun. Ratelende rupsbanden. Shit! De cavalerie is gearriveerd. Tanks!

Het vredige tafreeltje is veranderd in een war-zone. Vier tanks rijden onze kant op uit de bosrand. De schoten beginnen weer. Geschreeuw. Shit! We rennen terug de zandbak in. Sneller dan de heenweg. Het gedreun en geratel wordt alleen maar harder. De grond verandert in een trilplaat. Nog harder rennen. Rechts doemt een tank op. Shit! We waaieren uit naar links, maar de tank komt snel dichterbij. Wat een teringherrie! Links duikt nog een tank op. En nog één en nog één. Ik merk dat ik sneller loop dan mijn maatje. Niks geen twee meter meer. Wegwezen!

Mijn maatje wordt aangehouden door één van de tanks. Een hoofd met helm en microfoon komt omhoog uit de tank. De overige drie tanks komen van de andere kant. Dit is het einde.

"Wil je die hond even weghalen?", vraagt het hoofd met de helm en microfoon. Huh? L.E.O. roept hond Max bij zich. Ik voeg me bij hem. Voordat ik er ben, is de tank al weer weggedenderd. Bezorgd vraag ik wat 'tie zei. "Wil je die hond even weghalen?", zegt L.E.O..

Voorzichtig zetten we ons weer in beweging. De overige drie tanks ratelen door. Ze zitten nu overal om ons heen. Ik ben het zat en schreeuw naar L.E.O. dat we hier als de sodemieter weg moeten. L.E.O. kan alleen maar lachen. Ik zet een sprint in en buig sterk af naar rechts. Naar het eerste beste bos. We laten het geweld van de tanks achter ons. Het schieten is opgehouden (denk ik, misschien was het tankgeweld wel alles overdonderend). We zijn vlak bij het bos. De grond begint weer te trillen. Shit! Daar zijn ze weer. We rennen verder richting bos en doen net alsof we dit heel gewoon vinden. Beetje rennen tussen de tanks en schietende soldaten. Een heuveltje; we duiken erachter en wachten tot de tanks voorbij gereden zijn. Ze rijden door! Pffff, hartslag terug naar normaal.

We rennen verder richting de grens van militair oefenterrein 'De Leusderheide'. Nog maar een metertje of 300. L.E.O. lacht nog steeds. We zijn niet opgepakt/dood gereden/neergeschoten/aangehouden. L.E.O. slaat me op de rug: "Als hazen slaan we op de vlucht. Geeft zo wel een extra dimensie, maar we zijn er uit". We willen elkaar een high five geven. Vlak voordat onze handen elkaar raken, kijken we tegelijkertijd naar rechts. Camouflage netten. Vrachtauto's. Voorraad. Jeeps en nog meer tanks. We trekken de high five terug. Shit! Een bivak. De rustige draf verandert weer in een sprint. Niemand wakker? Geen geschreeuw? Nog 150 meter en dan staan we op het 'veilige' fietspad. Achterom kijken. Niks. Iedereen is aan het schieten of rondracen in tanks. Nog 50 meter. Asfalt. Einde oorlog.

Wat een avontuur. Vanochtend had een normale bergtraining moeten worden. Idee was om in het 'wasbord' op het millitair oefenterrein de Leusderhei te trainen. Mag niet. Doen we wel. 'Het wasbord' is ooit bedacht door L.E.O. ter voorbereiding op de beklimming van de Mont Blanc. 'Het wasbord' is een grote zandbak. Ongeveer 2 km mulzand bestaande uit steile, elkaar snel opvolgende heuvels. 'Het wasbord' wordt gebruikt voor het bekwamen van tank-chauffeurs en is één van de laatste tests voor de Nederlandse commando's. Vlak voordat zij hun baret krijgen, moeten ze met volle bepakking door 'het wasbord'.

Een prima plek dus om te trainen voor de Transalpine. Vandaag was alles anders. Om 08:00 uur vanochtend hadden L.E.O. en ik al een heel leven achter de rug. Hardlopen is oorlog.

Waarschuwingsborden rondom de Leusderhei. Overdreven bezorgdheid van de regering vond ik altijd.

Leo in gestrekte draf aan de rand van het terrein.

Jeroen in gestrekte draf.

In de omgeving van het wasbord.

L.E.O. kijkt uit over het wasbord (rechts).

De rust verstoord. Links in het stof zie je nog wat tanks wegstuiven.

Veilig terug op het asfalt. Rechts het achterwerk van Max.

Jan Knippenberg - zijn laatste interview

"Donker is het pas waar een lantaarnpaal staat"

Een bijzonder mens. De pionier in Nederland op het gebied van ultralopen. Overdag geschiedenisleraar en verder liep hij hard. Lang, ver en het liefste in de bergen van Schotland. Een paar hoogtepunten: sololoop 1.700 km van Hoek van Holland naar Stockholm. Solo 400 km rondom het IJsselmneer in 43 uur. Misschien moet je de voorafgaande zinnen nog een keer lezen. We praten 1976. Jan Knippenberg schreef een boek over zijn avonturen: 'De mens als duurloper'.

Tijdens zijn leven heeft Jan Knippenberg ruim 200.000 km hardgelopen. Hij is reeds op 47 jarige leeftijd gestorven, longkanker. Hoe wrang. Volgens mij moet hij longen van staal gehad hebben?

Op www.losseveter.nl vond ik zijn laatste interview uit Runners World uit januari 1996. Een indrukwekkend verhaal. Voor diegene die geen tijd/zin hebben voor het interview, onderstaand een aantal passages. Het gehele interview vind je onderaan.

I
Daar heb je ook de leegheid, het licht, de stilte. Het is bij mij niet alleen het lopen geweest, maar meer het zwerven. Het is die drang, die rusteloosheid, het losmaken van de dagelijkse werkelijkheid. Dat had ik zelfs bij het lopen van school naar huis door de duinen. Het zoeken naar vrijheid of onafhankelijkheid. Het is een aangepaste manier van zwerven, heb ik wel eens gezegd.

II
Ik kon bovendien nooit stoppen. Dan liep ik van Castricum naar Camperduin, was ik al meer dan 25 kilometer onderweg, en dacht: het is zulk mooi weer, ik loop nog even door naar Egmond. Je had helemaal geen schema’s in je hoofd. Maar bij Egmond dacht ik wel: God, hoe kom ik thuis? Dat soort dingen.

III
Toen ik nog in Castricum woonde en les gaf, ging ik soms om elf uur weg met de hond en kwam ik pas om vijf uur terug. Vervolgens ging ik om acht uur gewoon naar school. Kwam ik de lerarenkamer binnen en dacht: zo, jullie staan te gapen, maar ik heb al een heel leven achter de rug. Wat was het vannacht mooi weer, zei ik dan. Dat heeft de helft niet in de gaten. Je kunt ’s nachts op het strand lopen omdat je alles ziet. Dat weten velen niet. Donker is het pas waar een lantaarnpaal staat.

Download het_laatste_interview_met_jan_knippenberg.pdf